.
เรามีวิธีจดจำสิ่งที่เราทำ สิ่งที่เรากิน หรือ ที่ที่เราไปในแต่ละวันแตกต่างกันออกไปสำหรับคุณ mamita ก็เช่นกัน บันทึกเรื่องราวคาเฟ่สไตล์เรโทรที่ชื่นชอบผ่านการวาดรูปสีน้ำที่ต้องบอกเลยว่าน่ารักไม่ไหว หิวเลย อยากวาร์ปไปยืนอยู่ที่ร้านนั้นเลย
.
สวยจริงสวยจัง สวยจนต้องตั้งคำถามว่าคุณ mamita ใช้เทคนิคการวาดสีน้ำแบบไหน ถึงวาดออกมาให้เราดูเพลินได้ขนาดนี้ และต้องไปตามดูว่าไปคาเฟ่แถวไหนมาบ้าง แล้วก็พบว่าร้านส่วนใหญ่อยู่ในคานากาวะ โยโกฮาม่า ชิบูย่า กินซ่า และอีกหลายย่านในโตเกียว
.
นอกจากการบันทึกคาเฟ่ลงในช่องทางทวิตเตอร์ที่ทำเป็นประจำแล้ว คุณ mamita ยังทำภาพประกอบบทความเช่น “เสน่ห์ของร้านกาแฟที่คุณสามารถเพลิดเพลินไปกับกลิ่นอายของยุคโชวะ” ด้วยค่ะ
.
มีข้อมูลเล่าว่าคาเฟ่ที่จุดประกายการบันทึกตลอดมาของคุณ mamita อยู่ในนาโกย่า แม้ว่าจะชื่นชอบพื้นที่ที่มีกลิ่นหอมของกาแฟมาโดยตลอด แต่ก็หลงใหลในความสวยงามของสถาปัตยกรรม เครื่องใช้บนโต๊ะอาหาร การตกแต่งภายในร้าน และการได้แวะร้านกาแฟในที่ต่างๆ นั้น ก็ซึมซับมากขึ้นเรื่อยๆ หากย้อนกลับไปจุดเริ่มต้นของวัฒนธรรมร้านกาแฟของญี่ปุ่นคือร้านกาแฟที่ซับซ้อนที่สร้างขึ้นในอุเอโนะในสมัยเมจิ จากนั้นสิ่งที่เรียกว่า “คาเฟ่” ก็เกิดขึ้น และในยุคโชวะหลังสงคราม คาเฟ่ดนตรีแจ๊สและคาเฟ่เสียงร้องเพลงก็ได้รับความนิยม และตอนนี้เราสามารถดื่มกาแฟสดได้ที่ร้านสะดวกซื้อและซื้อสโคนแสนอร่อยกลับบ้านได้ แต่ผู้คนก็ยังคงไปร้านกาแฟเพื่อมากกว่าแค่กินและดื่มอยู่ดี
.
ฮร้าาาา พอยิ่งรู้จักก็ยิ่งรักลายเส้นชวนตกหลุมรักแบบนี้จัง
ติดตามการเดินทางไปคาเฟ่ผ่านภาพวาดสีน้ำของคุณ mamita ได้จากช่องทางนี้นะคะ